Oude mensen

Haar haar zat altijd keurig, alsof ze net bij de kapper vandaan kwam. Parelketting, oorbellen en lipstick maakten het beeld af. Ze was diep in de 80, bijna 90, maar werkte nog als vrijwilligster in het verzorgingstehuis. Daar schonk ze koffie en maakte een praatje met wie dat nodig had.

Nu was ze gevallen en had haar schouder lelijk bezeerd. En dat was niet de eerste val die maand. Ze deed er zelf heel luchtig over: ¨Och, dat gaat wel weer over, ik heb geneesvlees.¨

Haar zoon maakte zich meer zorgen. Hij woonde ver weg en wilde wat meer hulp en veiligheid voor zijn moeder. Kortom: in overleg met de huisarts was ze op de wachtlijst voor het verzorgingstehuis geplaatst. Dat kon toen nog makkelijker dan nu.

Ze begreep het wel maar was het er niet mee eens. Ze kende het huis door en door, kende zowel de bewoners als de verzorging, dus wat was nu precies het probleem?

Ik prikte een beetje door en toen kwam de aap uit de mouw:

¨Daar wonen toch alleen maar oude mensen, wat moet ik daar nou tussen!¨

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.